1e Column Iris Pruysen

Iris Pruysen is het boegbeeld van onze vereniging. Om haar en haar levensverhaal beter te leren kennen, zal ze komend half jaar elke maand een column schrijven.


Londen 2012. Ik kijk om me heen terwijl ik op mijn beurt wacht. Een stadion vol met 80.000 man doen de wave mee met de 1500m die bezig is, bijna 4 rondes over de atletiekbaan. Het gejuich voor de Engelsen is oorverdovend, ik krijg er kippenvel van. Ik doe mee aan de Paralympische Spelen en ben bijna aan de beurt voor mijn 1e poging bij het verspringen.

Wacht, de Paralympische Spelen?! Ja, in 2006 op 18 jarige leeftijd kreeg ik een ongeluk. Ten gevolge van een gasexplosie op een boot raakte ik gewond aan beide benen met het gevolg dat ik nu mijn rechteronderbeen moet missen. Na een tijd in het ziekenhuis begon mijn revalidatie. Ik moest leren lopen met een beenprothese. Dit was niet makkelijk maar ik kon wel steeds beter en langer lopen. Op een gegeven moment was ik zover dat ik weer aan sporten begon te denken. Ik begon weer mee te trainen bij mijn korfbalclub. Dat viel me toch wel tegen, rennen op zo’n stijf been. Door mijn toemalige prothesemaker kon ik een zogenoemde ‘blade’ uitproberen. Ik was opslag verliefd op het gevoel van rennen. Heerlijk! Ik wilde dat been niet meer uittrekken en raakte verslaafd aan de atletieksport. Zo kwam het dat ik steeds meer ging trainen en uiteindelijk ook bij de Nederlandse selectie op nationaal trainingscentrum Papendal terecht kwam.

En na een tijdje dus op de Spelen, met een nipte kwalificatie. Wauw! Ik voelde me zo enorm stoer toen ik daar stond. Ik genoot van alles om me heen, het publiek, het stadion, het dorp. Samen met mijn trainingsmaatjes beleefde ik een hele mooie tijd. Die wedstrijd sprong ik een persoonlijk record en werd ik uiteindelijk 4e. Voor mij voelde dat als winnen!

Iris Pruysen