4e Column Iris Pruysen: Het jaar dat ik wereldkampioen werd…

Na mijn deelname aan de Paralympische Spelen in Londen zegde ik mijn baan als microbiologisch analist in het laboratorium op om al mijn energie in de sport te steken. Ik had erg veel zin in deze nieuwe fase van 100% focus op de sport.


Ik ging van 8 naar 10 trainingen in de week. Dat was dus niet eens zo heel veel meer maar de extra rust die ik had zorgde voor een groot verschil. Hierdoor kon ik harder en beter trainen. Ik had ook veel zelfvertrouwen gekregen door mijn prestaties in 2012. Ik werd sterker en sneller en genoot van de trainingen en de trainingskampen. Ik voelde dat ik die winter echt beter werd.

Mijn eerste wedstrijd dat jaar tegen mijn internationale concurrenten waren de Manchester City Games, dit is een wedstrijd in het centrum van de stad en een van de allerleukste wedstrijden die ik heb meegemaakt. De nummer 1 en 2 van de Paralympische Spelen deden ook mee maar ik won de wedstrijd. Dit was de eerste keer dat ik won en dat was zo gaaf. Het was het begin van een mooi seizoen. Ik sprong dat jaar uiteindelijk 5,21m. Een dik persoonlijk record en ook een Nederlands Record.

In juli 2013 waren de wereldkampioenschappen in Lyon. Er deden meerdere meiden mee die over de 5 meter konden springen maar ik had dat jaar de verste afstand staan. Ik was tijdens de wedstrijd enorm zenuwachtig maar de wedstrijd ging goed en ik won! Ik ben een voorstander van de uitdrukking ‘meedoen is belangrijker dan winnen’ maar oh wat voelde het goed en stoer om te winnen! Mijn familie was erbij, wat het nog mooier maakte. Als toetje volgde er nog een wedstrijd in het Olympisch Stadion in Londen waar ik voor een uitverkocht stadion werd voorgesteld als wereldkampioen. De zomer van 2013 was op atletiekgebied voor mij de mooiste!